I've been feeling very innert lately, since I've started working here as a full time doctor in Bantaen hospital. The work isn't quite as hard as in Medical school where I graduated or in Khonkaen hospital where I completed my internship, but along with it it's not very challenging either. Everything is going so smoothly, a little too smoothly. There is no excitement, no ups and downs. It's not that I don't like a stable lifestyle but this is getting plain boring. It's that I don't have any goal or destination in my life anymore, I know that I never really did, but I never thought it would be so to this extent as it is now. This is no where close to what I dreamt of being, then again I never really had any dreams either,for the last 6-7 years anyway,since I madethat wrong dicisionto study Medicine whichturned my life in to a complete catastrophe and shattered all of my dreams forever, but this, this is definitely not where I want to spend the rest of the good years of my life. There is no purpose here, I am so lost, I can't believe that my life can be this boring. No, it's no that I want to go back to being an internist and have the hell worked out of me, but what I'm doing here is just plain BORING! I come to OPDs at half past eight until about four in the afternoon and then if I'm oncall I stay here in the OPD to go on line and chat with my friends and watch shows on tv-links, waiting for the nurse to notify me of some old womancoming with dizziness or fatigue or insomniafor three days orsome brat that had a fever and a severer case of parental anxiety requesting for admission. Then at ten or eleven I go back to my sorry excuse of a house get showered and go to bed. For days that I'm not on call I leave the OPDearly and spend the rest of my boring day in khon Kaen where I've lived for the past eightteen years! God! talk about routine days!
I want excitement! NO, I don't mean having a patient with acute myocardial infarction or respiratory failure--that's not excitement, that's punishment. But I want to live a more flashing life style....but then again, no job is that rewarding. Maybe I should just buy a lotto and pray for 2 billion dolars like that lucky bastard who struck it rich. God! this getting to me -_-'

ในที่สุดหลังจากรอคอยมา 2 เดือน ต้องอยู่เวร 15 เวรต่อเดือน ต้องถูกทิ้งให้ตรวจ OPD คนเดียว มาไม่รู้กี่รอบ แต่ในที่สุดก็จะมีคนมาช่วยแล้ว!!!

เย้! คราวนี้แบ่งกันอยู่เวร 3 คนก็เหลือเดือนละ 10 เวร ถือว่ากำลังดี๊กำลังดี^^ ไม่เหนื่อยเกินและไม่จนเกิน 555 ในที่สุดชีวิตก็ดีขึ้น ต้องวางแผนการใช้ชีวิตให้ดีซะละจะได้คุ้มๆ ^^

คำเตือน: นี่เป็นนิยายที่เขียนจากความเพ้อเจ้อ เบื่อ ว่าง ฟุ้งซ่านและจินตนาการไร้สติที่สุด ไม่มีพลอต ไม่มีแผน ไม่มีโครงเรื่องอะไรใดๆทั้งสิ้น อ่านแล้วคงคิดว่า ...ไอ้นี่เป็นบ้าไปแล้ว... ถ้ามีอะไรทำที่ดีกว่าก็อย่าเสียเวลาอ่านเลยครับ ทำลายสมองเปล่าๆ =D

ผมได้แต่ยืนตะลึงไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่กระดิกตัว ต่อหน้าผลึกแก้วรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัขนาดใหญ่นั้น ความรู้ที่สั่งสมมานับหมื่นปีของ แอตแลนติสกำลังไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองของผมจนแทบจะระเบิดออกมา

พวกเขาอยู่อย่างสงบสุข ณ ทวีปแอตแลนติสเป็นเวลาหลายหมื่นปี วิทยาการขั้นสุดยอดทำให้พวกเขารวมเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล เขาสามารถล่วงรู้อนาคต เดินทางข้ามเวลาและอวกาศ พวกเขาค้นพบวิธีที่จะทำให้ตัวตนของพวกเขามีชีวิตคงอยู่ได้ชั่วนิรันดร์ พวกเขากลายเป็นเทพเจ้าที่ปกครองโลกใบนี้มนุษย์ยุคโบราณที่อยู่นอกเหนืออาณาจักรแอตแลนติสบูชาพวกเขาประดุจเทพเจ้าพวกเขาได้ปกป้องดูแลมนุษย์ที่ยังไม่สามารถมีวิวิฒนาการทางสมองขั้นสูงได้ แต่เมื่อราวๆ 1 หมื่นปีก่อนพันธุกรรมของมนุษย์เริ่มตื่นขึ้น การพัฒนาการทางสมองของมนุษย์ภายนอกมีมากขึ้นทำให้มีการพัฒนาอย่างรวดเร็วจนกระทั่งติดต่อกับอาราจักรแอตแลนติสโดยตรงได้ ชาวแอตแลนติสได้เล็งเห็นว่าหากมนุษย์ยังคงวิวัฒนาการต่อไปจะเกิดความแตกฉานทางภูมิปัญญาอย่างแน่นอนซึ่งจะนำมาซึ่งความเจริญและเทคโนโลยีขั้นสูงในไม่ช้า แต่นั่นก็จะนำพาซึ่งสงครามในหมุ่มนุษย์เองและชาวแอตแลนติสย่อมหลีกเลี่ยงได้ยาก พวกเขาซึ่งเตรียมโครงการไว้พร้มแล้วจึงได้ใช้ประตูแห่งดวงดาวเปิดช่องระหว่างมิติและได้ย้ายทวีปแอตแลนติสทั้งหมดไปยังดาวเคราะห์ในกลุ่มดาวราศีธนู แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทอดทิ้งมวลมนุษย์ไปซะทีเดียว เพราะนี่ ทั้งหมดนี่คือสิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้ ความรู้วิทยาการทั้งหมดถูกเก็บอยู่ในผลึกแก้วแห่ง Kryon อันนี้ มันประดุจคอมพิวเตอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มันคือจิตวิญญาณแห่งแอตแลนติสที่หลงเหลืออยู่และรอที่จะถ่ายทอดให้แก่ผู้ที่เหมาะสม ใช่คนผู้นั้นก็คือผมเอง ผมรู้ได้ทันที่ว่านี่คือลิขิตชะตาที่นำผมมาถึงที่นี่ ทุกวินาทีแห่งชีวิตทุกย่างก้าวที่ผ่านมทุกความคิดทุกการตัดสินใจของผมซึ่งผมเคยสงสัยว่าถูกหรือผิดล้วนเป้นเส้นทางที่นำผมมาถึงจุดนี้

การถ่ายทอดความรู้จากผลึกแก้ว Kryon จบลงผมเข้าใจทุกอย่าง ภายในอาณาบริเวณใต้ทะเลนี้คือ "โกดัง" ที่ซึ่งเก็บวัตถุดิบเกือบทุกชนิดที่สามารถใช้สร้างอาณาจักรขนาดยักษ์และวิทยาการที่ล้ำหน้าได้ และมีกำลังคือหุ่นแอนดรอยด์แห่ง Kryon 1 หมื่นตัวเป็นกำลังเมื่อผมรู้จุดประสงค์และหนทางแล้วผมได้เริ่มออกคำสั่งทันที

"เหล่าแอนดรอยด์แห่ง Kryon จนตื่นขึ้นและทำตามบัญชาของข้า!"

ผมจะเริ่มต้นด้วยการสร้างอาณาจักรแห่งใหม่ขึ้นมาอาณาจักรใต้ทะเลที่กินอาณาบริเวณครอบคลุมฝั่งอ่าวไทยทั้งหมดข้างในจะบรรจุด้วยเทคดนโลยีขั้นสูงทุกอย่างของแอตแลนติส และที่จะสร้างสิ่งต่อมาคือประตูแห่งจักรวาลประตูที่จะเป็นหนทางไปสู่ความเป็นหนึ่งแห่งดวงดาว ผมจะสร้างเครื่องเร่งอนุภาคที่ใหญ่ที่สุดใหญ่กว่า Large Hadron Collider ของ CERN จะสร้างมันครอบคลุมประเทศไทยทั้งหมด และเมื่อสำเร็จและทุกอย่างพร้อม ผมจะใช้มันเปิดประตูแห่งจักรวาลขึ้นมนุษย์และโลกทั้งใบจะกลายเป็นอมตะและรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล!

ท้ายบท: ...-_-' ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกว่า เฮ่อ ตูคงเป็นบ้าในไม่ช้านี้แน่ๆ ..