วันนี้ไปช่วยงานหน่วยปฐมพยาบาลที่งานรับปริญญามา. จริงๆกะว่าจะเบี้ยวอยู่แล้วเชียวแต่ก็รู้สึกผิดนิดๆ เพราะจริงๆก็ว่างตลอดไม่มีอะไรทำเนื่องจากelective อยู่ ก็เลยไปให้หน่อย. ตอนเช้าหนาวมาก จนไม่อยากลุกออกไปไหนจริงๆ หนำซ้ำเขายังบอกว่าต้องใส่เป็นเสื้อขาวไปเท่านั้น ห้ามมีโลหะติดตัว ก็เลยเกิดไอเดียปิ๊งว่าก็ใส่เสื้อกาวน์นักศึกษาแพทย์แขนยาวทับเสื้อ extern แขนสั้นซะเลย ตอนเกือบเจ็ดโมงแม่ก็ไปส่งพอลงจากรถก็ เห็นเพื่อนๆแต่ละคนใส่เสื้อกันหนาวสีสันสดใสกันทั้งน้าน เจริญจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองดูงี่เง่ายังไงพิกล แต่ก็ช่างมัน อุ่นไว้ก่อนเป็นใช้ได้ พอขึ้นรถตู้ไปถึงงานแล้วก็เพิ่งรู้ว่าแบ่งคนเป็น 2 ชุด ชุดแรกอยู่ข้างล่างชุดบนอยู่ในห้องพิธี แล้วค่อยสลับกันเช้า-บ่าย เพราะปีนี้แบ่งรับ 2 รอบรอบเช้ากับรอบบ่าย....เจริญอีกแล้ว รู้งี้เอากุญแจรถกระเป๋าตังค์ มือถือมาให้พร้อมซะยังจะดีกว่าเพราะยังไงก็ฝากเพื่อนไว้ได้ แต่ก็ช่างมันเหอะ. ช่วงเช้าเราอยู่ข้างล่าง ตอนแรกๆก็นั่งอยูในห้องที่บัณทิตที่จะรับครึ่งบ่ายเขานั่งรอกัน แต่สักพักก็โดนไล่ไปดูน้องๆนักเรียนกับนักศึกษาที่มารอรับเสด็จ อุปกรณ์การปฐมพยาบาลคือ สำลีชุดแอมโมเนีย 1 ถุง ลูกอม 1 ถุง ยาพาราเซ็ต 1 แผง *หมายเหตุ: ไม่มีน้ำให้นะ สงสัยจะให้อมใต้ลิ้นละมั๊ง..เยินจริงๆ* พอออกไปข้างนอกก็ยิ่งรู้สึกงี่เง่าหนักขึ้นไปอีก เพราะว่าต้องมานั่งแจกลูกอมให้พวกเด็กที่มันมารอรับเสด็จ...โห...งานปฐมพยาบาลขั้นสูงจริงๆ ตอนรออยู่ข้างนอกมีเรื่องฮาแตกมากคือมันดันมีหมาตัวนึงเข้ามาเดินป้วนเปี้ยนอยู่บนถนนที่รถพระที่นั่งจะผ่าน พวกเด็กปี 1 ก็ต้องมาไล่จับมันออกไป สาละวนกันอยู่พักใหญ่ ก็จับไม่ได้ซะที จนท้ายที่สุดมีน้องผู้ชาย 3 คน ช่วยกันจับมันจนได้ คนนึงจับขาหน้าสองข้างอีกคนจับขาหลังสองข้าง อีกคนจับปากมันไว้แล้วหิ้วมันออกไปทิ้งนอกบริเวณที่รถพระที่นั่งจะผ่าน พอวางมันลงมันก็ไม่วิ่งไม่หนีไม่กัด นั่งแหมะอยู่เฉยๆ มันก็คงงงเหมือนกันว่าเอ..ไอ้พวกนี้มายุ่งอะไรกะตูว๊า..เสียดายไม่มีกล้องไม่งั้นจะถ่ายภาพไว้ส่งไปลงข่าวช่องสาม ^^

พอรถพระที่นั่งผ่านไป เรากะเพื่อนๆ มี จี๊ด เน็ต กับ โก้ ก็กลับเข้าไปนั่งในห้องชั้นล่าง แล้วรอสักพักเข้าก็เรียกบัณทิตที่เหลือขึ้นไป เราก็รีบทานข้าวกลางวันแล้วก็เปลี่ยนมือกับเพื่อนกลุ่มข้างบน ก่อนไปไอ้เราก็เช็คยาเป็นการใหญ่ กลัวยาจะไม่พอ แต่ปรากฎว่า ไม่มีใครไม่สบายอะไรเลยนอกจากปวดฉี่อย่างรุนแรง...น่าเห็นใจจริงๆ

เราได้ไปนั่งอยู่แถวหลังสุดอยู่ช่วงกลางๆ ซึ่งถือว่าโชคดีมากเพราะมีโอกาสได้เห็นสมเด็จพระเทพฯอย่างชัดเจนแล้วก็เห็นบัณทิตที่เดินผ่านไป หลายๆคนก็เพื่อนหรือพี่หรือคนรู้จักเรา ก็รู้สึกดีใจกับเขาที่ได้มาเข้าร่วมพิธีอันทรงเกียรตินี้ซึ่งเป็นเหมือนสิ่งยืนยันถึงความสำเร็จในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต
ตอนท้ายเรามีโอกาสร่วมรับฟังพระราโชวาทจากสมเด็จพระเทพฯที่ทรงมอบให้แก่บัณทิต สรุปความว่า ให้ทำงานใดๆด้วยความสุขุมรอบคอบ เพราะแม้นจะมีความสามารถและความรู้ดีเพียงใดแต่หากทำงานด้วยความสะเพร่าความไม่รอบคอบแล้วก็จะทำให้งานเกิดความผิดพลาดได้ นับว่าเป็นบุญวาสนาที่ได้มีโอกาสได้ฟังพระราโชวาทของท่าน

ขากลับก็กลับกับรถคณะ...รถติดมากๆเพราะเขาปิดถนนกัน แต่ก็ไปถึงคณะในราว 15 นาทีได้ จากนั้นก็นั่งรถสองแถวกลับมาบ้าน ...หมดไปอีกหนึ่งวัน =)